Zamek Rogoi

Rogoi stoi na 29-metrowym wzgórzu na północnym brzegu rzeki Louros, która z trzech stron opływa jego podnóże. W starożytności wzgórze było akropolem Bouchetion, kolonii założonej przez Elidę w VII wieku p.n.e. Bouchetion było wtedy miastem nadmorskim, może nawet wyspą, bo Zatoka Ambrakijska sięgała dalej na północ niż dziś. Miasto opustoszało po założeniu Nikopolis.

Bizantyjczycy ponownie zasiedlili to miejsce, prawdopodobnie w IX wieku. Rogoi zostało siedzibą biskupstwa i znów je ufortyfikowano. W XIV i XV wieku wielokrotnie przechodziło z rąk do rąk: epirockich buntowników, cesarzy bizantyjskich, Serbów, albańskich możnowładców i wreszcie rodu Tocco. Opustoszało po podboju osmańskim w 1449 roku. Podróżnik Cyriak z Ankony odwiedził je w latach 1436 i 1448 i zanotował, że w tutejszym kościele przechowywano relikwie św. Łukasza.

Średniowieczne mury biegną śladem starożytnych fortyfikacji i stoją na ich fundamentach. Oba style murowania łatwo od siebie odróżnić. W obrębie zewnętrznego obwodu stoi XV-wieczny kościół Zaśnięcia Matki Bożej, ostatnia pozostałość klasztoru. Większość wnętrza jest zrujnowana i zarośnięta, a poza naprawą murów w latach 1978–1980 stanowiska nigdy nie przebadano wykopaliskowo.