Pomnik Zalongo

W grudniu 1803 roku Sulioci, wojownicy z górskich wsi Suli, zostali pokonani przez Alego Paszę. Zmuszono ich do opuszczenia ojczyzny na mocy porozumienia, którego Ali nie dotrzymał. Część z nich została osaczona w pobliżu klasztoru na górze Zalongo. Zamiast dać się pojmać, grupa Suliotek podeszła z dziećmi na skraj urwiska i rzucała się w przepaść, jedna po drugiej. Według tradycji tańczyły przy tym i śpiewały. Źródła podają różną liczbę kobiet, często około 60. „Taniec Zalongo” stał się jednym z najbardziej znanych epizodów w nowożytnej historii Grecji.

Pomnik zaproponował w 1950 roku George Sakkas, kierownik szkoły podstawowej w Kamarinie. Sfinansowano go ze zbiórek w szkołach w całej Grecji. Rzeźbiarz George Zongolopoulos i architekt Patroklos Karantinos wygrali ogólnokrajowy konkurs i nadzorowali prace bez wynagrodzenia. Budowa trwała od 1954 do 1960 roku, a materiały początkowo wnoszono ręcznie i na mułach. Pomnik odsłonięto 10 czerwca 1961 roku.

Abstrakcyjne postacie kobiet stoją na płaskowyżu na szczycie klifu, wysoko nad Kamariną. Mają 18 m długości i 13 m wysokości i są wykonane z żelbetu obłożonego około 4300 bloków białawego wapienia. Pioruny, mróz i rdza uszkodziły pomnik, dlatego gmina Preveza odrestaurowała go wspólnie z Fundacją Zongolopoulosa w latach 2008–2013. Każdego lata w Kamarinie odbywa się festiwal „Zalongeia”.