Kasteel van Rogoi

Rogoi staat op een heuvel van 29 m op de noordoever van de Louros, die aan drie kanten om de voet heen stroomt. In de oudheid was de heuvel de akropolis van Bouchetion, een kolonie die in de 7e eeuw v.Chr. door Elis werd gesticht. Bouchetion was toen een kuststad, misschien een eiland, omdat de Ambracische Golf verder naar het noorden reikte dan nu. De stad werd verlaten nadat Nikopolis was gesticht.

De Byzantijnen vestigden zich er opnieuw, waarschijnlijk in de 9e eeuw. Rogoi werd een bisdom en werd opnieuw versterkt. In de 14e en 15e eeuw wisselde het vaak van eigenaar tussen opstandelingen uit Epirus, Byzantijnse keizers, de Serviërs, Albanese heren en ten slotte de familie Tocco. Na de Ottomaanse verovering in 1449 werd het verlaten. De reiziger Ciriaco van Ancona bezocht het in 1436 en 1448 en noteerde dat de relieken van Sint-Lucas er in een kerk werden bewaard.

De middeleeuwse muren volgen de antieke vestingwerken en staan op hun fundamenten. De twee soorten metselwerk zijn goed uit elkaar te houden. Binnen de buitenste omwalling staat de 15e-eeuwse kerk van de Ontslaping van de Maagd, het laatste overblijfsel van een klooster. Het grootste deel van het binnenterrein is vervallen en overwoekerd, en op herstel van de muren in 1978–1980 na is de site nooit opgegraven.