Starożytna Dodona

Dodona u stóp góry Tomaros w Epirze była najstarszą wyrocznią helleńską; Herodot uważał, że może sięgać II tysiąclecia p.n.e. Już Homer opisuje ją jako wyrocznię Zeusa, a pod względem prestiżu ustępowała jedynie Delfom. Kapłani i kapłanki odczytywali wolę boga z szumu liści świętego dębu. Znaleziono tu ponad 4200 tabliczek z wypisanymi pytaniami do wyroczni.

Około 290 r. p.n.e. król Pyrrus uczynił Dodonę religijnym centrum swojego królestwa i ją przebudował: powstała większa świątynia Zeusa, świątynie Dione i Heraklesa, igrzyska oraz święto z muzyką i dramatem. Teatr pochodzi z czasów jego panowania i mieścił około 18 000 osób – był jednym z największych w swojej epoce. Etolowie spalili sanktuarium w 219 r. p.n.e., Filip V Macedoński je odbudował, a Rzymianie ponownie zniszczyli w 167 r. p.n.e. Za Augusta teatr przerobiono na arenę walk zwierząt, a mur przed pierwszymi rzędami dodano, by chronić widzów.

Wyrocznię radzono się do lat 391–392 n.e., gdy cesarz Teodozjusz zamknął pogańskie świątynie i kazał ściąć dąb. Wiele znalezisk ze stanowiska znajduje się w Muzeum Archeologicznym w Janinie.

Dodona leży około 100 km (1 godz. 40 minut) od Prevezy i 20 km (20 minut) od Janiny.