Μνημείο Ζαλόγγου

Τον Δεκέμβριο του 1803 οι Σουλιώτες, οι πολεμιστές των ορεινών χωριών του Σουλίου, ηττήθηκαν από τον Αλή Πασά. Αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τον τόπο τους με μια συμφωνία που ο Αλής δεν τήρησε. Κάποιοι από αυτούς εγκλωβίστηκαν κοντά στο μοναστήρι στο Ζάλογγο. Για να μην πιαστούν αιχμάλωτες, μια ομάδα Σουλιωτισσών πήγε στην άκρη του γκρεμού με τα παιδιά της και έπεσε στο κενό, η μία μετά την άλλη. Σύμφωνα με την παράδοση χόρευαν και τραγουδούσαν. Οι πηγές δίνουν διαφορετικούς αριθμούς γυναικών, συχνά γύρω στις 60. Ο «Χορός του Ζαλόγγου» έγινε ένα από τα πιο γνωστά επεισόδια της νεότερης ελληνικής ιστορίας.

Το μνημείο το πρότεινε το 1950 ο Γιώργος Σάκκας, διευθυντής του δημοτικού σχολείου της Καμαρίνας. Χρηματοδοτήθηκε από εράνους σε σχολεία σε όλη την Ελλάδα. Ο γλύπτης Γιώργος Ζογγολόπουλος και ο αρχιτέκτονας Πάτροκλος Καραντινός κέρδισαν τον πανελλήνιο διαγωνισμό και επέβλεψαν το έργο χωρίς αμοιβή. Χτίστηκε από το 1954 ως το 1960, με τα υλικά να ανεβαίνουν αρχικά με τα χέρια και με μουλάρια. Τα αποκαλυπτήρια έγιναν στις 10 Ιουνίου 1961.

Οι αφαιρετικές γυναικείες μορφές στέκονται σε ένα οροπέδιο στην κορυφή του βράχου, ψηλά πάνω από την Καμαρίνα. Έχουν μήκος 18 μ. και ύψος 13 μ. και είναι από οπλισμένο σκυρόδεμα επενδυμένο με περίπου 4.300 υπόλευκους ασβεστολιθικούς όγκους. Οι κεραυνοί, ο παγετός και η σκουριά το είχαν φθείρει, γι' αυτό ο Δήμος Πρέβεζας το αποκατέστησε με το Ίδρυμα Ζογγολόπουλου από το 2008 ως το 2013. Κάθε καλοκαίρι η Καμαρίνα γιορτάζει τα «Ζαλόγγεια».