Rzeka Louros i rzymski akwedukt (Agios Georgios)

Louros ma około 80 km długości. Wypływa u stóp góry Tomaros w regionie Janiny i płynie na południe wąskim wąwozem, obok Filippiady. Kończy się bagnami i deltą na północy Zatoki Ambrakijskiej. To jedna z zaledwie dwóch rzek na świecie, w których stwierdzono krytycznie zagrożonego minoga greckiego.

W Agios Georgios, poniżej zapory elektrowni wodnej, rzekę zasilają obfite źródła. Do dziś dostarczają wodę pitną do Prevezy, Arty i Lefkady. Według miejscowej legendy woda wypływała niegdyś z ciemnej jaskini, „Smoczej Jamy”, która leży dziś pod wiejskim kościołem św. Jerzego.

Rzymianie ujęli te źródła, by zaopatrywać Nikopolis. Ich akwedukt miał około 45–50 km długości. Przekraczał rzekę na łukowych mostach, przebijał się przez wzgórze skalnym tunelem i biegł kanałami przez równinę, obok Stefani i Archangelos, do nimfeum w Nikopolis. Jego filary mają około 3,8 × 3,6 m i są wzmocnione przyporami. Ich rzędy, niektóre wciąż połączone łukami, stoją nad rzeką w Agios Georgios – to najbardziej imponujący zachowany odcinek. Pozostałości zachowały się też w Rizovouni i Archangelos. Badacze nie są zgodni, kiedy go ukończono: gdzieś między przełomem er a końcem II wieku n.e.